Aan de Canta! Mijn weg naar meer vrijheid

Door: Sunita Steenbakker

Als je er zelf een hebt zie je ze steeds meer: Canta’s. Het kleine tweepersoons autootje dat vooral in Amsterdam een gewild vervoermiddel is. En dat is niet zo gek: je kan er zowel mee op het fietspad als op provinciale wegen. Bovendien kan je vrijwel overal parkeren, zelfs op de stoep. ‘Dat is een autootje voor mij!’ dacht ik toen er eentje voorbijreed. Klein, compact en niet te veel technisch gedoe. Ik zag mezelf al rondscheuren. Nog geen half jaar later had ik er een. 

Lees verder!

Leedvermaak wint prijzen

Door: Rolf Heinrichs

Onlangs had ik een enorm mannelijke bui. Op zich niet heel vreemd aangezien ik tot de mannelijke kant van het geslachtsspectrum behoor, maar nu was de bui echt intens. Dus ik trok mijn geruite overhemd aan, strikte mijn van stalen neuzen voorziene boots, haalde mijn hand door mijn weelderige haardos voor een extra mannelijke look en keek extra intimiderend de drankkast in om de krachtigste whisky in te schenken die ik heb. Een goede voorbereiding is het halve werk, vanavond moest het gebeuren. De reclame van de oranje kamayaya jippie jippie yee-kluskoning die normaal gesproken precies nergens op slaat, raakte nu de juiste snaar. Ik was klaar voor de mannelijkste avond van mijn relatief prille leven. Ik keek naar Heel Holland Bakt.

Lees verder!

Vertrouwen in de computer

Door: Machteld Berkelmans

Big data is hot op het moment. Alle data van over de hele wereld kan aan elkaar gekoppeld worden. Alles kan met elkaar vergeleken worden zodat de beste match tevoorschijn komt. En daar wordt dan een televisieprogramma van gemaakt. Je laat het Carlo Boszhard presenteren en het wordt geheid een kijkcijferhit. Waar ik het over heb? Over Married at first Sight!

Lees verder!

Euthanasie. En de bloemenvorming op haar huid

Door: Silke Geerts

1 maart 2015 vs. 1 maart 2021. Bijna zes jaar geleden. Om stipt 15:00 op de eerste maart schreef ik op www.marijkegeerts.be de woorden: ‘Marijke… Men zussie… Voor altijd in mijn hart!’. Totaal niet wetende wat de toekomst me zes jaar later zou brengen en totaal niet beseffend – op dat moment – dat de woorden ‘voor altijd’ voor mij een andere betekenis hadden dan voor haar, m’n zus.

Lees verder!

Schaamstreek

Door: Jan Dalm

Je hoeft het nieuws niet nauwgezet te volgen om te horen of te lezen dat een politicus een door hem of haar gemaakte vergissing tegenwoordig wel erg gemakkelijk afdoet met een verontschuldiging. Er lijkt een regelmatige roep te zijn ontstaan naar genade. Het heeft zelfs geleid tot een nieuwe term: de sorrycultuur. Een term die, naar verluidt, op 8 januari 2000 z’n intrede deed in het Leidsch Dagblad.

Lees verder!

Slaan we niet een beetje door?

Door: Machteld Berkelmans

Onlangs kwam er belangrijk nieuws voorbij; een studente heeft een genderneutraal kaartspel ontworpen. Het kwam in verschillende nieuwsbulletins en talkshows aan de orde. De dame in kwestie vindt dat een heer niet meer waard is dan een dame. In principe ben ik het daar natuurlijk mee eens. In mijn beleving zijn mannen net zoveel waard als vrouwen. Of andersom. Maar om daar nu een heel nieuw kaartspel voor te ontwerpen, poeh. En eigenlijk is het ook geen eerlijk uitgangspunt. Want hoezo de dame? Waarom niet de boer? Want die is toch ook veel waard? Zonder boeren hebben wij niet te eten. Tot op heden komen speklapjes nog altijd van een varken, niet uit een fabriek. Hoewel, soms lijkt het er wel op, maar dat is een andere discussie.

Lees verder!

Een nieuw jaar

Door: Michiel van den Dorpel * 

Het is 31 december. Tijd voor reflectie, maar ook om vooruit kijken (niet te ver). De ziekte Alzheimer, die zich vorig jaar aangekondigde, manifesteert zich in het heden en is van plan tot in het ongewisse aan mijn zijde te blijven. Ik heb deze partycrasher niet uitgenodigd, en ik ben van plan hem te negeren, zo goed en zo kwaad als het kan.

Michiel schrijft over zijn ervaringen met Alzheimer, waarmee hij in februari 2019 werd gediagnosticeerd. 

Lees verder!

Het Sukkel-complex

Door: Jordi Jansen

Sociale normen. Sociale angsten. Sociaal zijn. Als ik mijzelf zou moeten omschrijven voor een grote groep mensen, dan lijkt het een persoonlijk cliché te zijn geworden om altijd als eerst het woord ‘sociaal’ te roepen. Maar in grote lijnen is dit waar. Ik ben makkelijk met woorden en in communicatie met mensen lijk ik ook geen gebreken te hebben. Daarom gaan de meeste mensen er al gauw vanuit dat ik immuun ben voor oordelen. Of in ieder geval angsten, onzekerheden en talloze andere kwalen die mensen vaak ervaren.

Lees verder!