De Diagnose #3

Door: Michiel van den Dorpel

Met de diagnose MCI op zak bevind ik me in niemandsland. Ik heb geen Alzheimer, maar wel zo’n 50% kans dat het die kant op zal gaan. Het bekt ook niet lekker: “Hallo, ik heb MCI!”. Niemand weet wat het is. Toch krijg ik steeds meer behoefte om over mijn situatie te communiceren, en ‘uit de kast’ te komen. Mijn familie weet het uiteraard al. Het is tijd om de volgende categorie mee te nemen in mijn avontuur: de intimi. 

Lees verder!

De Diagnose #2

Door: Michiel van den Dorpel

Met de in het Fransiscus ziekenhuis voorwaardelijk uitgesproken diagnose Alzheimer kom ik voor een dilemma te staan. Er ligt een aanbieding op mijn bureau voor een interim management opdracht, als directeur van een middelgroot bedrijf. De second opinion afspraak in het Erasmus MC staat al in de agenda. Ik voel mij mentaal niet in staat beide trajecten tegelijkertijd op te pakken. Mijn besluit is het aanbod te accepteren. Dan maar het medische pad uitstellen. Ik annuleer de afspraak met de neuroloog, en start per 1 januari 2018 mijn nieuwe (tijdelijke) baan.

Lees verder!

Wat is dit voor tijd waarin we leven?!

Door: Jan Karens

Het is niets nieuws dat (jonge) mensen zich niet graag aan regels houden. Regels die hen belemmeringen opleggen. Het leven is toch veel leuker als alles mag? Waarom moet je 18 zijn om alcohol te drinken en waarom mag je niet op je 16e al een sigaret roken? Regels lijken soms wel averechts te werken. Ook tijdens de coronacrisis. Waarom kan ik niet naar een feestje en waarom zo weinig naar school? Dat laatste lijken studenten toch erger te vinden dan ze een jaar geleden hadden verwacht.

Lees verder!

Lieve Hennie

Door: Spencer Brandsen

Lieve Hennie,

Sorry dat ik je brief nu pas beantwoord, maar ik kon er eerder gewoon geen tijd voor vinden. Er is hier namelijk zo veel te doen dat we tijd te kort komen. Zo hebben we de afgelopen weken drie keer gegolfd, vier keer getennist, zes keer gezeild en iedere dag in een ander duur restaurant gegeten. Veel coquilles Saint-Jacques, dat is zeefruit, maar ook boterzachte biefstukken van Tibetaanse runderen die iedere dag door boeddhistische monniken gemasseerd worden. Daarom zijn ze zo mals. En heerlijke wijnen erbij… Goedkoop is het niet, maar dan heb je ook wat!

Lees verder!

De Diagnose #1

Door: Michiel van den Dorpel

Als fitte vijftiger ben je normaliter nog niet bezig met het fenomeen sterfelijkheid. Met het  onvermijdelijke afscheid van mijn (schoon)ouders en een handjevol te vroeg overleden kennissen in de periferie van mijn sociale netwerk, ben ik er tot nu toe qua verlies niet slecht vanaf gekomen. Maar nu, nauwelijks bijgekomen van het besef de vijftig te zijn gepasseerd, neemt mijn leven een onomkeerbare wending. 

Lees verder!

September nazomer blues

Door: Anton Roerdink

Afgelopen weekend voelde ik mij niet zo goed. De melancholie sloop vertraagd gestaag mijn binnenwereld in. Waarschijnlijk waren er ‘niet helpende’ gedachten aan voorafgegaan en was de pijn af en toe vaag voelbaar via vertaalde lichamelijke sensaties, al kon ik niet goed duiden waar het zich precies nestelde.

Lees verder!

Het Grapperhaus-debat, aftreden of juist niet?

Door: Amber Dekkers

Er was eens een minister, in dienst van onze staat. Een functie waarbij je regelmatig met je kop op televisie komt. Je hebt zelf wel een mening maar vaak predik je die van een partij, een adviesorgaan of een andere informant die je zelf niet hebt gekozen. Er volgt een opvolgingsverzoek van hetgeen jij predikt áán het volk, vóór het volk. Je werkt in dienst van de democratie, maar tegelijkertijd wordt het opleggen van de 1.5 meter wetgeving je in de schoot geworpen. Wellicht de eerste grote dictatoriale actie die onze overheid kreeg opgelegd: er kwam geen enkel stembriefje of rood potlood aan te pas. Nee, in het kader van de veiligheid en volksgezondheid was snel handelen noodzakelijk, en dus legde de regering het volk de regels en het zwijgen op.

Lees verder!

Wees sociaal en blijf uit mijn buurt: stijging van het aantal coronabesmettingen in Rotterdam

Door: Mavi Gunday

Ik woon in het hol van de leeuw, in de stad waar een hermetische afsluiting van de buitenwereld zomaar realiteit zou kunnen worden. Juist ja, Rotterdam is de stad waarover ik het heb. Met argusogen wordt vanuit de rest van het land naar ‘ons’ gekeken. Want hoe heeft Rotterdam het zo ver laten komen? Het ‘geen woorden, maar daden’ principe zou toch moeten aanslaan? Immers: hoe minder je praat, hoe kleiner het risico om het virus te verspreiden. Het is tijd om onszelf recht in de ogen aan te kijken en heel eerlijk te zijn.

Lees verder!

Kutzooi

Door: Barbara Boendermaker-Merkelbag

Met verwondering, verontwaardiging en het nodige ongemak worstel ik me regelmatig door de niet aflatende stroom van reclamespotjes over de verzorging van het vrouwelijk geslachtsorgaan. Doorgaans een bron van vreugde maar volgens de reclamemakers een gebied van lekkages, luchtjes, droogtescheuren, jeuk, schimmels en ongewenste haargroei. Bah, dat willen we toch niet? Massaal aan de Lactacyd! Scheren, harsen, smeren, soppen, ont-schimmelen, parfumeren en natuurlijk bevochtigen die handel. Maar dat laatste niet teveel, dan kun je wel eens gaan lekken…

Lees verder!