Mijn veerkracht is op

Mijn vriend laat me een fitnessprogramma zien.

Door: Lisa Boendermaker

Het is eind november. Ik ben moe en tel elke werkdag af tot de kerstvakantie. ’s-Avonds ploffen mijn zak chips en ik op de bank. Maar dan ineens word ik ruw uit mijn genotsbubbel gehaald. “Moet je kijken schat, hoe strak zij al zijn na 3 maanden!” zegt mijn vriend terwijl hij me blootstelt aan een Instagram-account met fitnessfoto’s. Het voor-vet en de na-trots overvallen me als een hagelstorm op een warme zomerdag: niet chill. “Een kennis van mij doet dit ook, hij is super positief. Misschien moeten we eens met hem praten.”

Lees verder!

Het tuinhuis

Door: Michiel van den Dorpel*

Ik bevind mij op dit moment in een soort tuinhuis, waar ik een week verblijf om de verbouwing van onze badkamer te vermijden. Het is vandaag de warmste novemberdag ever. Daar tegenover staat dat de wind het op zijn heupen heeft. Mijn verblijf bevindt zich op het terrein van de lokale jachthaven. Het is een familiebedrijf, de ouwelui wonen er zelf nog. 

Michiel schrijft over zijn ervaringen met Alzheimer, waarmee hij in februari 2019 werd gediagnosticeerd. 

Lees verder!

En nu?

Door: Michiel van den Dorpel

Na drie jaar onzekerheid ben ik nu definitief lid van de Alzheimerclub. En, bevalt het? Nou, ik voel  het nog niet zo. Ik vereenzelf me ook niet met alles wat ik via televisie en andere media zie en hoor over Alzheimer. Ik heb afscheid genomen van mijn professionele leven, maar voor de rest gaat het leven gewoon door. De coronasituatie maakt het er natuurlijk niet leuker op, maar ik heb het dit jaar niet slecht gehad.

Lees verder!

‘Ik word vast vroeg dement’

Door: Anton Roerdink

Vorige week kreeg ik een boek van een vriend. Een indringend en indrukwekkend boek. Een boek over het leven en over de dood. De schrijver Henk Blanken neemt ons met zijn boek ‘Beginnen over het einde’ mee door het politieke speelveld rondom het thema levensbeeindiging. Dit doet hij op indringende wijze, mede doordat het ook over hemzelf gaat. De vragen rondom het omgaan met ziekte, stervensbegeleiding en de dood worden openhartig besproken. Je moet het samen doen, betoogt hij.

Lees verder!

Als het nieuws niets nieuws verkondigt, waarom zou je het dan volgen?

Door: Lars Mulder

Als je de media moet geloven zitten we midden in de tweede golf en lijkt het licht aan het einde van de tunnel pijnlijk ver weg. De IC’s lopen vol, de horeca heeft recent de deuren moeten sluiten en we moeten met zijn allen nog altijd die anderhalve meter afstand houden die in deze tijd aanvoelt als een scheidende oceaan. 

Lees verder!

Na regen komt zonneschijn

Door: Sharon Wolters

Eindelijk kan ik zeggen dat ik me echt gelukkig voel. Ik ben daar zo ontzettend dankbaar voor na alles wat ik heb mogen ervaren. En wat ik heb ervaren was niet fijn, maar ik heb er zó veel van geleerd. Op 24 juli 2018 kreeg ik te horen dat ik een behandeling aan moest gaan om de borstkanker te overleven. Even schrikken, maar ik had maar één doel: zo snel mogelijk beter worden.

Lees verder!

Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen: over moeders die oordelen over andere moeders

Door: Mavi Gunday

Hoe groot is mijn zonde? Ik geef mijn kinderen pakjes drinken mee naar school wanneer het zo uitkomt. Dat is wat ik doe. Terwijl ik heus wel weet hoe slecht het is voor kinderen om drankjes met suiker te drinken, en dat ik dus praktisch gezien mijn kind eigenhandig vergiftig. En hoewel ik mij hier ook schuldig over kan voelen, doe ik het lekker toch.

Lees verder!

De Diagnose #3

Door: Michiel van den Dorpel

Met de diagnose MCI op zak bevind ik me in niemandsland. Ik heb geen Alzheimer, maar wel zo’n 50% kans dat het die kant op zal gaan. Het bekt ook niet lekker: “Hallo, ik heb MCI!”. Niemand weet wat het is. Toch krijg ik steeds meer behoefte om over mijn situatie te communiceren, en ‘uit de kast’ te komen. Mijn familie weet het uiteraard al. Het is tijd om de volgende categorie mee te nemen in mijn avontuur: de intimi. 

Lees verder!