Nederlandse televisie

Door: Gerard Oudhoff

De Nederlandse televisieprogramma’s worden steeds erger. Je hebt tegenwoordig een heleboel praatprogramma’s. Het format begint steeds meer op dat van Willem Duys te lijken. Na een korte opleving met Pauw (eerst nog met ene Witteman) is het niveau snel gedaald. Tegenwoordig kom je als programma een heel eind met een stelletje oudere dames, die er ieder voor zich uitzien als een opgemaakte taart. Eentje draagt de boel voor en de anderen babbelen een beetje mee. Soms zijn er ook mannen bij, maar die worden steeds meer weggespeeld, eigenlijk. Nou ja, bij voetbal kun je soms niet om ze heen, natuurlijk. Zo zag ik onlangs een discussie tussen een zo genoemde Prof – trainer en een hulptrainer (of nog een ander soort trainer, dat is mij niet precies bijgebleven). Het ging ook helemaal niet over voetbal, het ging om salarissen en de rechtspositie. Die trainers vormen tegenwoordig ook een heel afzonderlijk onderwerp op televisie. Je hebt ze ook bij andere sporten steeds vaker.

Lees verder!

Sensatiezucht

Door: Tryntsje van der Meer

Om de schande gelijk maar in de groep te gooien… Ik kijk ongezond graag naar ‘Mr. Frank Visser doet uitspraak.’ Dat ik daarvoor helemaal naar het verderfelijke SBS6 moet schakelen, neem ik voor lief. Ik geniet me wild van die platte schreeuwpartijen, IQ’s onder de 35, weggepiepte krachttermen, tandeloze tokkies (of schrijf je dat met een hoofdletter, nee toch?) en onsamenhangende bedreigingen; ‘Nee, ik ben niet agressief, jij moet gewoon dood!’. Op z’n minst wil ik een zwakbegaafde bejaarde zien met een overzichtelijk opgenoteerde tijdlijn van de bovenbuurlijke overlast: 23:14 ‘flong floeng’, 1:37 ‘krak krak’, 2:58 ‘bonk’ en om 6:20 ‘toilet doorspoelen.’ Geniaal.

Lees verder!

Geen gelul

Door: Jan Dalm

Laatst werd ik tijdens de persconferentie over de coroneske grappenmakerij geconfronteerd met een term die ik nog niet eerder had gehoord: 2G. ‘Weet jij wat dat is?’ vraag ik aan mijn vrouw. ‘Geen gelul,’ zegt ze. Na wat langer geluisterd te hebben, bleek het te maken te hebben met de nieuwe maatregelen die werden afgekondigd.

Lees verder!

Er zit een bromvlieg in mijn hoofd

Door: Jan Dalm

De administratie moet worden gedaan. Ik zit er al enige tijd tegenaan te hikken. Ik open mijn laptop om er maar eens aan te beginnen en zie dan dat ik een mail heb ontvangen met de vraag of ik mee wil doen aan het maken van een paar limericks om een feest wat op te luisteren. Leuk, dacht ik, ik ga direct aan de gang en ik vergeet de administratie.

Lees Verder!

Leedvermaak wint prijzen

Door: Rolf Heinrichs

Onlangs had ik een enorm mannelijke bui. Op zich niet heel vreemd aangezien ik tot de mannelijke kant van het geslachtsspectrum behoor, maar nu was de bui echt intens. Dus ik trok mijn geruite overhemd aan, strikte mijn van stalen neuzen voorziene boots, haalde mijn hand door mijn weelderige haardos voor een extra mannelijke look en keek extra intimiderend de drankkast in om de krachtigste whisky in te schenken die ik heb. Een goede voorbereiding is het halve werk, vanavond moest het gebeuren. De reclame van de oranje kamayaya jippie jippie yee-kluskoning die normaal gesproken precies nergens op slaat, raakte nu de juiste snaar. Ik was klaar voor de mannelijkste avond van mijn relatief prille leven. Ik keek naar Heel Holland Bakt.

Lees verder!

Vertrouwen in de computer

Door: Machteld Berkelmans

Big data is hot op het moment. Alle data van over de hele wereld kan aan elkaar gekoppeld worden. Alles kan met elkaar vergeleken worden zodat de beste match tevoorschijn komt. En daar wordt dan een televisieprogramma van gemaakt. Je laat het Carlo Boszhard presenteren en het wordt geheid een kijkcijferhit. Waar ik het over heb? Over Married at first Sight!

Lees verder!

Een openbare verklaring van liefde: Ik hou van Lubach

Door: Mavi Gunday

Al langer heb ik een borrelend gevoel in mij. In eerste instantie kon ik het niet verklaren en snapte ik het niet, want ik ben toch zeker gelukkig getrouwd? Met als bewijs twee prachtige kinderen? Toch voelde ik vlinders iedere keer wanneer ik die ander zag. Na het zien van ‘Zondag met Lubach’ realiseerde ik me eindelijk wat het was; die vlinders voelde ik niet in mijn buik, maar in mijn hersenen. Lubach is mijn intellectuele zielsverwant.

Lees verder!