Een openbare verklaring van liefde: Ik hou van Lubach

Door: Mavi Gunday

Al langer heb ik een borrelend gevoel in mij. In eerste instantie kon ik het niet verklaren en snapte ik het niet, want ik ben toch zeker gelukkig getrouwd? Met als bewijs twee prachtige kinderen? Toch voelde ik vlinders iedere keer wanneer ik die ander zag. Na het zien van ‘Zondag met Lubach’ realiseerde ik me eindelijk wat het was; die vlinders voelde ik niet in mijn buik, maar in mijn hersenen. Lubach is mijn intellectuele zielsverwant.

Lees verder!

Als het nieuws niets nieuws verkondigt, waarom zou je het dan volgen?

Door: Lars Mulder

Als je de media moet geloven zitten we midden in de tweede golf en lijkt het licht aan het einde van de tunnel pijnlijk ver weg. De IC’s lopen vol, de horeca heeft recent de deuren moeten sluiten en we moeten met zijn allen nog altijd die anderhalve meter afstand houden die in deze tijd aanvoelt als een scheidende oceaan. 

Lees verder!

Kutzooi

Door: Barbara Boendermaker-Merkelbag

Met verwondering, verontwaardiging en het nodige ongemak worstel ik me regelmatig door de niet aflatende stroom van reclamespotjes over de verzorging van het vrouwelijk geslachtsorgaan. Doorgaans een bron van vreugde maar volgens de reclamemakers een gebied van lekkages, luchtjes, droogtescheuren, jeuk, schimmels en ongewenste haargroei. Bah, dat willen we toch niet? Massaal aan de Lactacyd! Scheren, harsen, smeren, soppen, ont-schimmelen, parfumeren en natuurlijk bevochtigen die handel. Maar dat laatste niet teveel, dan kun je wel eens gaan lekken…

Lees verder!

Keizer van het absurdisme

stefanoDoor: Lisa Boendermaker

Op een brancard kwam hij het toneel op. En daar lag hij. “Wil iemand mij alsjeblieft losmaken?” Minutenlang gebeurde er niets. “Anders kan ik niet beginnen.” Zijn favoriete emoticon is een natte kus. En maandagavond presenteerde hij voor het eerst zijn eigen spelshow op NPO 3. Ik heb het over de slimste mens. Stefano Keizers. Keizer van het absurdisme.

Lees verder!

Nederland draait door

Boos

Door: Marije Rowold-Zwier

De wereld draait door. Vaste prik met deze koude dagen. Geregeld betrap ik me tussen oktober en februari op de gedachte mezelf terug te trekken als een lief egeltje of zo. Je helemaal volvreten om vervolgens als Doornroosje in slaap te vallen en te ontwaken bij een heerlijk voorjaarszonnetje. Maar goed voorlopig sta ik nog als mens in het leven en kijk ik met de kaarsjes aan naar DWDD. Özcan Akyol is tafelheer en het eerste item gaat over wielrennen. Alsof een magische spreuk wordt uitgesproken; ik ben meteen afgeleid.

Lees verder!

De Roelvinkjes en de destructieve kracht van medelijden

purse-1359848_1920

Door: Marije Rowold-Zwier

Doordeweekse avond, niets op tv. Met een half oog eindig ik bij ‘De Roelvinkjes, effe geen cent te makken’. Het concept is simpel: de familie ruilt hun luxe leven in voor een maand ‘vakantie’ op bijstandsniveau. Ze komen aan bij een hoekhuis met een, in mijn ogen, mega tuin. ‘Goed voor elkaar!’ dacht ik nog. Maar de verwende Roelvinkjes denken dat ze in de hel zijn beland. Dit was eigenlijk het moment om af te haken maar mijn nieuwsgierigheid won het, zoals zo vaak, van mijn walging.

Lees verder!