Mijn veerkracht is op

Mijn vriend laat me een fitnessprogramma zien.

Door: Lisa Boendermaker

Het is eind november. Ik ben moe en tel elke werkdag af tot de kerstvakantie. ’s-Avonds ploffen mijn zak chips en ik op de bank. Maar dan ineens word ik ruw uit mijn genotsbubbel gehaald. “Moet je kijken schat, hoe strak zij al zijn na 3 maanden!” zegt mijn vriend terwijl hij me blootstelt aan een Instagram-account met fitnessfoto’s. Het voor-vet en de na-trots overvallen me als een hagelstorm op een warme zomerdag: niet chill. “Een kennis van mij doet dit ook, hij is super positief. Misschien moeten we eens met hem praten.”

Lees verder!

‘Ik word vast vroeg dement’

Door: Anton Roerdink

Vorige week kreeg ik een boek van een vriend. Een indringend en indrukwekkend boek. Een boek over het leven en over de dood. De schrijver Henk Blanken neemt ons met zijn boek ‘Beginnen over het einde’ mee door het politieke speelveld rondom het thema levensbeeindiging. Dit doet hij op indringende wijze, mede doordat het ook over hemzelf gaat. De vragen rondom het omgaan met ziekte, stervensbegeleiding en de dood worden openhartig besproken. Je moet het samen doen, betoogt hij.

Lees verder!

Verkocht

Door: Linsey van Kan

Ik verwijder mijn account. Ik breng de ruim achtduizend geïnteresseerden terug naar een aantal stille voorbijgangers. Ik zoek wel oogcontact met het echte leven. Na een paar scharrels, een leuke buurman en wat platgetrapte vlinders, houd ik het voor gezien. Er is ook een leven na Lexa, Badoo en Tinder. En hoewel ik weet dat je ongewenste flirtpraktijken in het echte leven niet naar links kunt swipen, kijk ik in de metro voorzichtig om me heen.

Lees verder!

Voorwaardelijke liefde

Door: Lisa Boendermaker

Op de basisschool werd ik ieder jaar bij een vriendinnetje verwacht op haar verjaardagsfeestje. In de eerste jaren kwam de glitterenveloppe-met-uitnodigingskaart niet als een verrassing. We speelden bijna elke dag met elkaar, en regelmatig aten we tussen de middag samen pannenkoeken bij haar opi en omi. Ik had mijn plek op de gastenlijst dus ruimschoots verdiend. Maar ook toen ik naar een andere klas ging en we elkaar bijna niet meer zagen kreeg ik ieder jaar een glitterenveloppe in mijn handen gedrukt. Dat vond ik altijd fantastisch. Dat er nog ruim 20 kinderen bij haar thuis werden verwacht maakte het voor mij niet minder bijzonder.

Lees verder!