Mijn naam is Coroontje

Door: Fons van den Brink

Mijn naam is Coroontje en nee, ik doe niet mee aan het spelletje ‘Wie van de drie’, maar wil me gewoon even voorstellen. Ik ben een dwergschnauzer van nu ruim een jaar en heb in mijn korte leven al heel wat meegemaakt.

Vrij kort na mijn geboorte ben ik door mijn baas, het vrouwtje en twee kinderen weggehaald bij mijn moeder en broertjes en zusjes. Mijn vader heb ik niet gekend en ook mijn moeder heeft hem maar heel kort gezien. Nadat mijn baasje voor mij 1650 euro had betaald (hij mopperde nog wel iets over een heel hoge kiloprijs) werd ik meegenomen naar hun flat op 3 hoog.

De naamgeving.

Onderweg werden er nog veel suggesties gedaan voor mijn naam. De baas, die zichzelf een echte grapjas vindt, bleef maar volhouden dat het Coroontje moest worden. Later begreep ik dat het een verwijzing was naar een of ander virus dat de mensheid bedreigt. De hele dag hoorde ik zowel op de radio als op de televisie als in de onderlinge gesprekken het woord Corona. In het begin dacht ik dat ze het dan over mij hadden, maar niet dus.

Heden kijkdag.

De eerste dagen kwamen er heel veel mensen naar mij kijken. Eigenlijk mocht dat niet want mensen moesten thuis blijven en niemand ontvangen. Mijn baas vond echter dat hij ‘dat zelf wel uitmaakte’, net zoals de meeste mensen in Nederland dat deden. Oneerlijk hoor, want van mij wordt er verwacht dat ik naar elk commando luister en als zij dan een keer iets moeten doen dan bepalen ze zelf of ze het wel of niet doen.

Doodgeknuffeld.

Na het vele bezoek werd ik 24 uur per dag vrijwel doodgeknuffeld. Zowel de baas, als het vrouwtje als de kinderen moesten de hele dag thuisblijven, en ze verveelden zich dood. Vaak leidde dat tot grote irritaties, scheldpartijen en ruzies, zelfs tot slaan aan toe, en daardoor werd ik dan weer in een hoek getrapt.

Prostituee.

Wat later voelde ik me zoals een prostituee zich moet voelen. Van alle etages stonden mannen in de rij om me uit te laten. In die tijd mochten mensen in de avond alleen naar buiten om een hond uit te laten, dus als je geen hond had dan huurden ze die voor een paar euro. Op die manier heb ik toch heel wat geld opgebracht voor de baas. Mijn niet al te lange pootjes zijn er nog wat korter door geworden, mijn voetzooltjes afgesleten. Ik heb wel een enorm uithoudingsvermogen gekregen omdat ik elke avond met steeds weer iemand anders per kwartier van acht uur in de avond tot een uur of één in de nacht dezelfde rondjes liep.

Kunstjes.

Overdag wilden de kinderen mij aanhoudend kunstjes leren. Ik kan nu op twee pootjes lopen, in cirkels draaien, dood liggen, omrollen, mensen uitzwaaien met één pootje en allerlei dingen doen die goed in een circus zouden passen. Beren, leeuwen, tijgers en olifanten mogen dat niet meer doen, maar honden blijkbaar wel.

Vaak lag ik uitgeput in mijn mand tot één van die kutkinderen weer een kunstje had bedacht. Om die kunstjes te leren werd ik steeds beloond met altijd maar hetzelfde koekje, tientallen per dag. Dat ik geen kilo’s ben aangekomen is dan weer dankzij het gruwelijk vele wandelen. 

Afgedankt.

En nu? Nu ben ik afgedankt. Iedereen mag weer naar buiten en naar het werk en naar school en op vakantie en mij willen ze niet meer. Er werd over gesproken om mij uit de auto te gooien of in een donker bos aan een boom te binden en één van de kinderen opperde zelfs het idee om me te verdrinken. Alleen het vrouwtje had nog enige coulance met mij en nu zit ik dus in een soort van gevangenis. Een klein koud betonnen hok met tralies ervoor. Ze noemen het een asiel.

Ik ben geen asielzoeker maar dus wel een asielblijver. Ik heb begrepen dat er heel veel honden in mijn positie verkeren en er hier geen plaats meer is. Ook andere asielen zitten vol en overvol. Er wordt altijd gezegd dat wij daar niet worden doodgespoten of vergast, maar wat nou als er helemaal geen plaats meer is? Ik heb gehoord dat er niet zomaar mag worden bijgebouwd. Iets met stikstof, CO2 en PFAS.

Was ik eerst een paar dagen blij dat ik eindelijk rust had – nou ja, rust met al dat geblaf en gejank om je heen – nu verveel ik me en loop onrustig heen en weer. Oppassen dat dat niet als agressief wordt beschouwd want dan ligt dus wel de dood op de loer.

Het is een hondenleven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s