Een Moslim is geen terrorist

Door: Mina Al Fartousi

Na maanden van nieuwskoppen over avondklokken, toeslagenaffaires en vaccinvertragingen, zou je bijna vergeten dat het nog maar drie maanden geleden is dat geschiedenisdocent Samuel Paty op gruwelijke wijze werd vermoord in Frankrijk. Maar mij laat die vreselijke aanslag nog steeds niet los. Hoe is iemand in staat om zo’n gruwelijke daad te verrichten? Iemand te onthoofden! Hoe kan dergelijk geweld gekoppeld zijn aan religie, terwijl religies juist staan voor vrede en samenhorigheid? Hoe moeten de ouders, vrienden en familie van de slachtoffers zich hebben gevoeld? Pijnlijke onmacht. Mijn gedachten gaan ook naar de samenleving. Wat gaat dit met onze, reeds gepolariseerde, samenleving doen? 

Laten we eens kort duiken in de geschiedenis van religies en de betrokkenheid van geweld. Karen Armstrong legt dat heel mooi uit in het boek Religion and the history of violence. Karen Armstrong (1944) is een van de meest vooraanstaande en meest gelezen schrijvers op het gebied van godsdienst. Haar werk is vertaald in veertig talen en omvat vele bestsellers. Armstrong vertelt dat het delen van rijkdommen een belangrijk kernpunt is uit de Koran. Zodat er weinig armoede is. Armstrong vertelt dat het doel van het leven, volgens de Koran, het creëren van een rechtvaardige en fatsoenlijke samenleving is. Waar de kwetsbare mensen worden beschermd. 

Het doel van het leven, volgens de Koran, is het creëren van een rechtvaardige en fatsoenlijke samenleving. Waar de kwetsbare mensen worden beschermd. 

In het westen wordt vaak gedacht dat de Koran een gewelddadig boek is dat draait om Jihad. Terwijl de term Jihad en termen die hiervan zijn afgeleid in totaal 44 keer voorkomen in de Koran. 10 keer wordt er daadwerkelijk over Jihad gesproken in de context van het voeren van oorlog. Het totaal aantal woorden in de Koran is 77.439. 10 keer is dan wel erg weinig, namelijk 0,01%. Het is dus bijzonder dat er terroristische aanslagen worden gepleegd ‘voor God’ en dat de Islam in het westen het meest bekend staat om Jihad.  

Armstrong vertelt over een forensisch psycholoog en oud CIA-agent die de daders van de 11 september aanslagen in de gevangenis heeft geïnterviewd. Hiervan bleek slechts 25% een islamitische opvoeding gehad te hebben. De meesten van hen begonnen pas in de gevangenis met het lezen van de Koran. Zelfmoordterrorisme, of terrorisme van welke andere aard dan ook, is een gruweldaad en kan niet aan religie gekoppeld worden. De kern van de meeste religies is namelijk het goede doen in dit leven, zoals Armstrong toelicht. 

Helaas kan je het een samenleving niet kwalijk nemen dat er in het Westen een koppeling wordt gemaakt tussen Islam en terrorisme. De terrorist zegt tenslotte in het Arabisch ‘Bism Allah’: in de naam van God. De kans is in werkelijkheid heel groot dat de meeste terroristen niks weten van een God, anders hadden ze de gruweldaad niet uitgevoerd.  

Zelfmoordterrorisme, of terrorisme van welke andere aard dan ook, is een gruweldaad en kan niet aan religie gekoppeld worden.

Wat doet een aanslag dan met de samenleving? Het begint met pijn. Pijn voor de slachtoffers en hun familie. Verbazing: hoe kan iemand zoiets doen? En natuurlijk een derde vraag: hoe kunnen we dit in de toekomst voorkomen? Bij die laatste vraag gebeurt iets gevaarlijks. Terrorisme wordt vaak niet gezien als een individuele daad. Juist omdat het in naam van een religie gebeurt, Islam, is de Islam opeens medeverantwoordelijk. Is er bewijs dat andere moslims een dergelijke gruweldaad goedkeuren? 

Soms wordt mijn mening over een terroristische aanslag gevraagd. Ik moet dan benadrukken dat ik het ook verschrikkelijk vind. Op dat moment zien mensen mij niet meer als de persoon die ze dagelijks spreken. Opeens ben ik iemand van ’de andere kant’. Ik denk dat ik namens alle moslims kan zeggen dat ze terrorisme en geweld op welke manier dan ook streng afkeuren. Het doet me alleen pijn dat ik dat telkens moet vertellen aan mensen die mij in het dagelijkse leven ook kennen. 

Wanneer er een aanslag is heb ik van binnen altijd een angst dat de dader een moslim is. Het voelt alsof ik dan medeverantwoordelijk word gehouden voor een gruwelijke daad. Alsof ik opeens in een ander kamp zit. Hoe voorkomen we verdeeldheid? Hoe voorkomen we dat mensen ervan uitgaan dat ik kan verklaren waarom een psychopaat zoiets doet? Want dat is hoe ik kijk naar een terrorist: iemand die psychisch niet in orde is. Hoe kan je anders in staat zijn om iemand de keel door te snijden? Waarom gaat men er vanuit dat ik een hotline heb met de terroristen, waarin we dagelijks overleg hebben over de volgende aanslag? 

Met angst kijk ik toe hoe deze incidenten onze samenleving beïnvloeden. Maak mij niet medeplichtig, ik vind het even gruwelijk als u. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s