Grafrede

toa-heftiba-eYBoZLL0lQQ-unsplash (1)

Door: Mosje

Ik fluit een vrolijk deuntje. Over een uurtje ben ik bij het graf van mijn vader, maar nu weet ik dat nog niet. Als ik het wel zou weten, zou ik stemmig neuriën, of gewoon mijn mond houden, of hardop praten. Dat doe ik vaker, een gesprek voeren met iemand die er niet is, of ver weg woont. Soms praat ik zelfs met niet bestaande mensen. Ja, dat is een beetje gek.

Ik rijd Ravenstein binnen, een klein stadje aan de Maas. Ik ben er lang niet geweest. De naam doet denken aan een kasteel uit een van de Harry Potterboeken. De donkere contouren van Ravenstein staken schril af tegen de maanverlichte hemel. Harry Potter rilde. Zou hij vannacht het geheim van Ravenstein ontsluieren? Nee, Ravenstein heeft niets Potterigs. Het is een vriendelijk stadje. Mijn vader ligt er begraven, en nu ik er bij toeval binnenrijd, besluit ik hem te bezoeken.

Pa, waar lig je? Ik loop hier nu al een kwartiertje rond en ik kan je niet vinden. We stonden toch ongeveer hier met de familie en vrienden? Beetje links achteraan, ongeveer halverwege dat paadje? Ik heb nu wel zo ongeveer alle grafstenen gelezen. Sommigen liggen hier al veel langer dan jij. Heleen is er nog maar net. Jong gestorven. Ze had iets met dansen denk ik, want er prijkt een afbeelding van een rood schoentje op haar grafsteen. Er staat ook een rode schoen op haar zerk. Je zou verwachten dat hij elk moment begint te bewegen. Een Eftelingachtig tafereeltje.

Ah, daar ben je, niet op de plek die ik verwachtte. Ik had al gehoord dat je graf overwoekerd was, toch een beetje Harry Potter.

foto1

Er schiet me direct een grafschrift te binnen. Wist je dat ik die verzin? Voor overleden beroemdheden, maar ook wel voor personen die ik een beetje dood wens. Ik schrijf ze met de ironie die ik van jou erfde. Wil je hem horen?

zoon, wat loop je hier te dolen
in het buxusbos lig ik verscholen

Ik ga maar direct aan het werk, schaam me een beetje. Alle andere graven liggen er keurig netjes bij. Er zijn ook veel mensen bezig nu. Met harken, schoffels, snoeischaren en poetsdoeken wordt een aantal graven nog verder verfraaid.

“U moet een boel snoeien,” zegt de zoon van je achterligbuurman. In zijn stem schuilt een lichte kritiek.
“Tja, ben hier lang niet meer geweest,” mompel ik verontschuldigend.

foto2

Zo pa, je bent geknipt en geschoren. Alle buxus teruggesnoeid, en je steen is weer zichtbaar. Die is wel gebarsten trouwens, maar we regelen wel een nieuwe. Het grafschrift is ook weer te lezen.

Frans van Hoesel
1-5-1916
16-7-1983
de laatste muur valt
maar niet gesloopt
worden de herinneringen

1983. Dat is 25 jaar geleden. Ik zou gezworen hebben dat het 24 jaar was. Maar ja, ik ben ook niet zo goed in data, en je zult moeten toegeven dat 16-7-1983 een beetje een rommeldatum is. Ik heb me voorgenomen te sterven op een mooie ronde datum. 5-5-2025 of 3-3-2033. Het is toch wel mooi als je kinderen weten op wat voor datum je verscheiden bent, vind je niet?

Ach, ik geloof dat je het helemaal niet zo erg vindt. Toch zal ik 16-7-1983 niet meer vergeten. En wat ik ook niet zal vergeten is om die buxus af en toe te snoeien, want jeetje pa, wat een mooi uitzicht heb je dan.

foto3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s